Çorapları dağıldığı için bağırıyor, beş dakika geciktiği için olay çıkarıyor.
HERE NEWS muhabirine göre dışarıdan bakıldığında bunlar sadece kendilerini nasıl kontrol edeceklerini bilmeyen çabuk sinirlenen insanlar gibi görünüyor.
Ancak bir anlık öfkenin arkasında genellikle daha kırılgan ve savunmasız bir şey gizlidir: acı, korku ya da çaresizlik.
Fotoğraf: Pixabay
Öfke ikincil bir duygudur. Bir tsunami gibi hızlı ve güçlü bir şekilde gelir çünkü birincil duygular, onlarla kalamayacak kadar acı vericidir. “Beni terk etmenden korkuyorum” diye itiraf etmek dayanılmazdır. Ancak yıkanmamış bir tabağa kızmak oldukça kabul edilebilir ve hatta kontrol yanılsaması bile veriyor.
Bu mekanizma genellikle ağlamanın veya korkmanın utanç verici olduğu ancak öfkelenmeye bir şekilde izin verildiği çocukluktan gelir. Bir yetişkin farkına bile varmadan eski, etkisiz düzeni kullanmaya devam eder. Aynı zamanda partneri, gerçek nedenleri anlamadan tüm darbeyi kendisine alır.
Psikologlar, tutkuların arttığı bir anda kendinize basit ama karmaşık bir soru sormanızı tavsiye ediyor: “Bu öfkenin altında şimdi gerçekten ne hissediyorum?” Cevaplar beklenmedik olabilir: “Kendimi önemsiz hissediyorum”, “Yalnızım”, “Beni hayal kırıklığına uğratmanızdan korkuyorum.”
Bu giriş ve çıkışları tanımayı öğrenmek yeşil ifadenin ilk adımıdır. “Her zaman iştesin!” diye bağırmak yerine şunu söylemeyi deneyebilirsiniz: “Seni özledim, iletişimimizi özledim.” Bu büyük bir cesaret gerektirir çünkü gerçek ihtiyacınızı bu şekilde ortaya çıkarırsınız.
Kendini saldırı altında bulan bir partnerin (yeterince güçlüyse) biçimi değil içeriği duymaya çalışması faydalıdır. “Beni hiç düşünmüyorsun!” şöyle bir rica olabilir: “Lütfen bana ilgi gösterin, buna ihtiyacım var.” Bir savunmaya yanıt vermek, bir suçlamaya yanıt vermekten daha kolaydır.Birçoğunun kişisel deneyimi, bu anı yakalamayı ve öfkeyi birincil duyguların diline “çevirmeyi” başardıklarında, kavganın çok daha hızlı bittiğini gösteriyor. Çoğu zaman bir diyaloğa dönüşür, bu da tam tersine sizi yakınlaştırır çünkü kabuğa değil öze dokunursunuz.
Bununla tek başına baş etmek zordur. “Duygusal günlük tutma” uygulaması bu noktada yardımcı olabilir: öfke patlamalarını not etmek ve bunların ardındaki acının kökenine inmeye çalışmak. Zamanla bu gerçek zamanlı olarak gerçekleşmeye başlar.
Bu kızgın olamayacağınız anlamına gelmez. Bu, gerçek bir nedenden dolayı bilinçli olarak öfkelenmek ve öfkeyi diğer, daha karmaşık deneyimler için evrensel bir kamuflaj olarak kullanmamakla ilgilidir. Maskeler düştüğünde ilişkiler çok daha dürüst hale gelir.
Ayrıca okuyun
- Neden insan her zaman daha fazlasına ihtiyaç duyar: Aşkın eşitsiz olduğu ortaya çıkarsa ne yapmalı?
- Sevgiyi alışkanlıktan nasıl ayırt edebiliriz: göz ardı edilemeyecek sessiz işaretler
